“We zijn nog lang niet aan het aflakken”

“Kom binnen, we halen eerst even koffie.” Harrald Vosgezang draait zich al om voordat de deur achter ons dichtvalt. Zijn kantoor blijft nog even buiten beeld. Op naar de kantine: een dartbord aan de muur, een PlayStation onder de televisie, speciaalbier op tap en op fles. Beneden staat een tafeltennistafel.

‍

Dit is geen ontvangsthoek, maar een plek waar mensen blijven hangen. Het komt later in het gesprek terug, wanneer Harrald praat over teams en onderlinge verhoudingen binnen zijn bedrijf HV Finish.

‍

Koelboxmeetings

“We moeten wat extra’s doen om ons personeel te behouden. We hebben dan ook geen toolboxbijeenkomsten, maar koelboxmeetings”, zegt hij, terwijl we met een beker koffie in de hand de trap oplopen naar boven, naar zijn kantoor. Die ruimte zit op de bovenverdieping, omdat hij afstand wilde van de werkvloer. Dat betekent niet dat hij zich wilde terugtrekken in een ivoren toren. Iedereen kan hier zo binnenlopen. Het kantoor moest bereikbaar blijven. De trap waarlangs we net omhoog liepen, is breed en rustig beloopbaar. Geen toeval, zegt Vosgezang. Zijn knie dwingt hem al jaren tot een ander tempo. Een paar jaar geleden zei die ineens ‘krak’. Het gebeurde niet op het sportveld of de bouwplaats, maar tijdens een onbewaakt ogenblik aan de koffietafel. “Vanaf dat moment ging meewerken niet meer vanzelf”, zegt hij.

‍

“Je kijkt anders als je niet meer elke dag op de bouw staat”

‍

Groei door pijn

Soms ging het zelfs niet. De bouw op werd onzeker, het kantoor steeds vanzelfsprekender. Boven ontstond ruimte voor ander werk: bellen, vooruitdenken, creëren. “Ik bleek daar veel beter in dan ik zelf dacht”, zegt Harrald. In diezelfde periode begon het bedrijf zichtbaar te groeien. “Dat was confronterend”, zegt hij. “Zolang ik zelf meewerkte, bleef de omzet achter. Pas toen ik meer op kantoor zat en niet meer kon lopen, ging het zakelijk júist marcheren.” Nog vóór zijn knie hem naar kantoor dwong, liep Vosgezang al tegen dezelfde vragen aan. In de beginjaren werkte hij veel zelf mee en nam hij mensen aan die hij kende of die zich aandienen. “Je denkt: als iemand kan werken, komt de rest vanzelf”, zegt hij. Dat bleek te optimistisch.

‍

Voortdurend bijsturen

Er waren medewerkers die het vak beheersten, maar niet het tempo. Anderen werkten hard, maar pasten niet bij de manier waarop hij het bedrijf wilde opbouwen. Dat zorgde voor onrust. “Je bent voortdurend aan het bijsturen”, zegt hij. Gesprekken stelde hij soms te lang uit, in de hoop dat het zou kantelen. “Achteraf zie ik dat ik veel te lang alles zelf wilde dragen. Pas later werd duidelijk wat dat kostte.” Toen hij door zijn knie meer afstand moest nemen, veranderde ook zijn blik op personeel. Niet omdat de problemen nieuw waren, maar omdat hij er ruimte voor kreeg. “Je kijkt anders als je niet meer elke dag op de bouw staat”, zegt hij.” De vraag verschoof naar: past iemand hier echt. Dat ziet hij niet in een cv of tijdens een gesprek, maar aan het einde van de dag in de kantine. Blijft iemand hangen, of vertrekt hij zodra het kan? In die periode schoof hij ook Sander Blank naar voren. Ze kenden elkaar al langer, nog van school. De samenwerking bracht rust, vooral in zijn hoofd. Waar Harrald snel schakelt en vooruit wil, bewaakt Sander de structuur. “Als ik eenmaal ergens induik en de telefoon gaat, ben ik weg”, zegt Harrald. “Sander blijft zitten.” Sander groeide uit tot zijn rechterhand. “We hoeven elkaar weinig uit te leggen”, zegt Harrald. “Hij ziet wanneer ik te hard ga.” Juist dat evenwicht bleek nodig. Met Sander naast zich ontstond ruimte om lastige keuzes te maken. Over werk dat niet paste. Over mensen die niet bleven.

‍

“We hebben geen toolboxbijeenkomsten, maar koelboxmeetings”

‍

Blijven bouwen aan bloeiend bedrijf

Na dertien jaar ondernemen met vallen en opstaan zou je kunnen denken dat het tijd is om af te lakken. Harrald ziet dat anders. Hij werkt liever aan wat eronder zit. “Als de ondergrond niet klopt, heeft aflakken geen zin”, zegt hij. Dus schuurt hij liever nog een keer bij en zet hij hier en daar opnieuw de grondverf. Eerst moet het blijven dragen.