Ondernemen is topsport

Aldus het vaak door sporters en ondernemers gebruikte cliché. Actuele, al dan niet voormalige, topsporters trekken deze platitude tijdens motiverende pepverhalen graag van de plank. Zakenlieden, al dan niet sportief, bedienen zich ook met graagte van deze gemeenplaats om hun inspanningen aan te dikken. Welke paralellen kan ik trekken tussen beide werelden?

‍

Heldendom verkoopt, creëert omzet, aandacht, reclame, genereert content, kliks en likes, levert voorbeelden op waaraan we onszelf willen spiegelen en inbeelden dat we beschikken over dezelfde talenten. Heldendom is echter verkoopbare beeldvorming en vloeit voort uit kei- en keihard trainen. Beeldvorming en het daaraan gepaarde succes zijn altijd een gevolg van een doordachte, gedisciplineerde en langdurige voorbereiding. Vele uren van training onder extreme weersomstandigheden, talloze herhalingen, pijn lijden, op de grens van het prestatievermogen. En altijd weer die twijfel: is het voldoende, zal ik goed zijn, afrekenen met faalangst. Vanzelfsprekend worden de hedendaagse sporters omringd door hordes wetenschappers maar er zullen altijd winnaars en verliezers blijven. De sporter is echter uiteindelijk verantwoordelijk voor zijn keuzes. Die eenzaamheid kent iedere succesvolle atleet.

‍

De ondernemer die vanuit een idee een bedrijf opbouwt, doorloopt een vergelijkbaar traject. Ontwikkelt een visie, trekt zijn portemonnee, enthousiasmeert mensen om mee te doen en duikt het gat in. Meer dan 50 procent verzuipt tijdens de eerste vijf jaar, succesvollere ondernemers kunnen allerminst vrijwielend de berg af denderen. Innoveren, investeren en groeien. Vaak op het randje van het maximaal financieel haalbare scenario. Verre van luxe en luxueuze uitspattingen, alles voor het bedrijf en de werknemers. Nooit achterover leunen, altijd druk maar je mensen laten wel delen in het resultaat. Beloning: loyaliteit, respect en succes. Maar ook de eenzaamheid van de topsporter.

‍

Vanuit mijn lange verleden in de wielersport heb ik om mij heen een klein clubje oude getrouwen over, sommigen nog altijd actief in de wielersport. Wij hebben een zeer simpele methode om, al dan niet, voormalig ploegbazen of renners te duiden en stellen onszelf de vraag: ‘Is het een echte (lees: authentieke) of niet?’ Vele figuren passeren en doorgaans zitten we volledig op een lijn. Topsport maakt transparant maar dat gebeurt evengoed op de werkvloer.

‍

Ik heb ondervonden dat een ondernemer, CEO of directeur met maximaal zo’n 100 medewerkers een min of meer persoonlijke band kan opbouwen. Namen gekoppeld aan gezins- of andere privésituaties. Betrokken, geloofwaardig en authentiek leiderschap, een veilige werkomgeving, de rode draad die ook door grote organisaties kan worden getrokken. De ondernemer die dat voor elkaar krijgt is een echte.