Het meisje dat kaartjes verkocht voor snoep

Onlangs stelde cabaretier Guido Weijers op LinkedIn de vraag: wat maakt mij een goede ondernemer? Is het omzet? Hard werken? Doelen stellen en ze halen? Wanneer bén je het eigenlijk?

Ik vond dat een interessante vraag. Eentje die mij aan het denken zette. Terwijl ik dat las, was ik net op weg om promotie te maken. Ik betrok zijn post op mijzelf en stelde de vraag: vind ik mijzelf überhaupt een ondernemer?

‍

Ik was een jaar of acht. Televisie kijken deden we thuis nauwelijks, maar als er een theatervoorstelling van Tineke Schouten of Brigitte Kaandorp werd uitgezonden, had je aan mij geen kind. Hoewel ik negen van de tien grappen niet snapte, was ik volledig in de ban van wat er op tv gebeurde: één vrouw, een uitverkochte zaal en lachsalvo’s waaraan geen eind leek te komen. Ik wist het zeker: ooit treed ik in de voetsporen van Tineke of Brigitte.

‍

Op de mini-camping waarnaar we elk jaar toe gingen, kwam mijn innerlijke Tineke volledig tot leven. Met de kinderen die ook op de camping stonden, voerden we toneelstukken op voor de, pak ‘m beet, vijftien mede-campinggasten. Ik bedacht, regisseerde, ‘verkocht’ en speelde mee. De stofhappende attributen in de schuur van de campingeigenaar vormden het decor en toegangstickets waren verkrijgbaar in ruil voor snoep. We hadden de tijd van ons leven. Evenals de campinggasten.  

‍

Een plek creëren waar onvergetelijke herinneringen worden gemaakt, is iets waarvan ik nog steeds het allergelukkigst word. Inmiddels ben ik meer dan tien jaar werkzaam in theaterland. Weliswaar niet als Tineke 2.0, zoals ik het ooit voor ogen had, maar wel als organisator. Ik vond het geluk áchter de schermen. Dat jasje leek mij beter te passen.

‍

Als ik ondernemerschap mag definiëren, dan is het voor mij: trouw blijven aan wat je drijft. Met lef en verantwoordelijkheid. En met de bereidheid om je eigen route te bewandelen en ook eens durven afwijken. Maar altijd met dat stemmetje van mijn achtjarige-ik in het achterhoofd en hoe zij het zou doen.

‍

Terugkomend op de vraag van Guido, ondernemerschap zit voor mij niet in een label, maar in eigenaarschap. In het meisje dat kaartjes verkocht voor snoep en niet wist dat ze eigenlijk al een koers aan het varen was.

‍

Dus ja. Ik ben een ondernemer. Misschien zat het er altijd al wel in.